Onze 'Rabita' wandeling door Veurne

We willen de geschiedenis van Veurne tonen aan onze leerlingen van de OKAN-klassen

We trekken onze verbindingslijn door… Rabita gaat verder…

Oorlog en conflicten zijn onderwerpen die in een OKAN-klas wel eens aan bod komen
Ook onze Westhoek bleef in zijn mooie bestaan niet gespaard van deze ellende.
Verbinding door raakpunten te vinden in elkaars verhaal.

We gaan samen ‘op stap’, hand in hand, door het historische Veurnse landschap.

Muziek en taal als lijm!
Hoe kan dit beter dan door de Veurnse ereburgers

Arthur Blanckaert alias Will Tura en Maud Vanhauwaert als onze gidsen te gebruiken doorheen onze wandeling.

De liedjes en teksten doen je nog meer stilstaan bij deze unieke plaatsen.

Small Title

Koptekst 6

Wandelkaart

< Back

1. Campus College Veurne (Karel Coggelaan 8)

A Vredesvuur 'Rabita' Okan Talent- is en Steven D
https://www.youtube.com/watch?v=JCx_uyVZ7hc

Het verhaal in verkorte versie door de leerlingen ingesproken:
https://youtu.be/XoSEwk3KXVY
Het volledige verhaal bij deze plaats:
Het college speelde een grote rol in de Eerste Wereldoorlog. De schoolgebouwen boden onderdak aan een Brits hospitaal (The British Field Hospital for Belgium) en een Britse ambulancedienst (Dr. Munro's Flying Ambulance Corps), samen ruim 60 vrouwen en mannen.
De gewonden en zieken kregen meermaals het bezoek van Koning Albert I en Koningin Elisabeth.
Frans Daels, bataljonsarts, had in het college van Veurne eveneens een labo waar hij de middelen bestudeerde om de werking van gifgassen op het menselijk organisme te voorkomen. Marie Curie, de Nobelprijswinnares zette er ook een radiologische dienst op.
Met onze klas maakten we een eigen lied rond vrede en verbinding. Oorlog en conflicten zijn onderwerpen wat in een OKAN-klas wel eens aan bod komt. Wat is voor elke van hen vrede. Van familie tot water, van kunnen vrij voetballen tot vriendschap,....
STOP OORLOG, TIJD VOOR VREDE...Laten we poëtisch samenzingen! Liederen voor vrede en verzoening...
Onze jongeren zijn duidelijk in hun zelfgemaakt lied...

Er komt een vrouw naar mij toe. Ze zegt
‘wij zijn evenwijdig, raken elkaar in het
oneindige, laten we rennen’_

Zullen we wachten? Zullen we wachten
tot de kinderen groot zijn en de aardbeien
rood, ze zijn te bleek nog, te klein, te hard.
Zullen we wachten tot de avond valt
en de nacht waarover wij nog een keer
willen slapen _

Ze haakt haar arm in de mijne tot een lemniscaat _

Zullen we wachten op een eerste stap
zo reusachtig dat je makkelijk een tent
tussen onze benen spant
waarin nieuwe kinderen kamperen,
aardbeien rijpen en niemand nog buiten
de zomer kan _

En we rennen. Met onze armen
zwaaien wij een maat die bij ons past _
From: Wij zijn evenwijdig- Maud Vanhauwaert
Publisher: Querido, Amsterdam

Bron: https://inventaris.onroerenderfgoed.be/erfgoedobjecten/16720/teksten